29 มีนาคม 2553 14:54 น.
(น้ำตาลหวาน)
ลมปากชายช่างคล้ายคล้ายกันหมด
ช่างเลี้ยวลดคดเคี้ยวดั่งเกลียวคลื่น
เอ่ยคำซ้ำย้ำคำซ้อนไม่ถอนคืน
เจอคนใหม่คำเก่ายื่นหื่นขึ้นใจ
เหตุอันใดไยทำซ้ำและซาก
มีคนใหม่ไกลเก่าจากช่างทำได้
ไม่มีคำรักจริงออกจากใจ
เอ่ยร่ำไปคำหวานปานจะกลืน
ยามจะจีบเร่งรีบทำคะแนน
หวานเหลือแสนหวานไปให้สุดยื่น
มดไต่ตอมหอมหวนชวนกล้ำกลืน
เก็บความหื่นมิดชิดเร่งชิดเรา
พอหมดช่วงโปรโมโอ้โหเปลี่ยน
หวานเริ่มเอียนเลี่ยนขมจมอับเฉา
เวลาเหลือไม่มีแล้วให้เรา
โบยบินเจ้าจากไปให้ไกลตา
เป็นอะไรกันไปชายทั้งผอง
เห็นหญิงเราเป็นของเล่นได้หนา
หญิงก็คนชายก็คนคู่กันนะ
ไยจึงเห็นหมดค่าทำหน้าเมิน
รักคนใหม่ใสกว่าใช่..น่ามอง
รักเก่าหมองหน้าคล้ำย้ำย่นเยิ่น
ก็ใครทำให้ช้ำยับและเยิน
หาเรื่องไปไกลเกินมาว่ากัน
อยากจะไปก็ไปใครเขาว่า
ไปให้พ้นดีกว่ามาเย้ยหยัน
ไม่มีเธอฉันอาจเจอคนดีสักวัน
อย่ามาอยู่ขวางกั้นก้างขวางคอ
26 มีนาคม 2553 16:50 น.
(น้ำตาลหวาน)
แรกเจอนั้นเธอฝันเกินค่าใด
เปรียบฉันเป็นเช่นในนภากว้าง
แผ่นดินนี้มีฉันเฝ้าฝันอ้าง
มองทิศทางหวานชื่นคืนของเรา
คำสัญญาว่าจะนำทำความสุข
หมดสิ้นทุกข์เคยเกิดให้เชิดเศร้า
ไม่มีแล้วทุกข์ตรมขมเหมือนเก่า
ไม่มีแล้วความเหงาเศร้าดวงใจ
ขอให้ไว้ใจเธอเชื่อเถิดหนา
ทั้งชีวิตชีวาขอมอบให้
เสียสละเพื่อฉันเถิดมั่นใจ
มิยอมให้เสียใจเสียน้ำตา
เธอทำให้ฉันนี้มีความสุข
หมดสิ้นแล้วความทุกข์สุขเจิดจ้า
สุขผ่านไปไม่นานกาลเวลา
สุขปนเศร้าเคล้าน้ำตานำพาไป
ความสุขนั้นผ่านไปชั่วคืนวัน
และแล้วฉันก็เศร้าเคล้าร่ำไห้
สุขปนเศร้าทั้งชีวิตที่เป็นไป
เหตุอันใดไม่เห็นเป็นเช่นคำ
โลกใบนี้มีอะไรใช่แน่นอน
ดั่งคำสอนวอนกล่าวคราวบอกย้ำ
เดินตามทางลิขิตเป็นเช่นบุญกรรม
มนุษย์เราเดินย่ำตามกรรมเวร
ใช่ว่ารักคราใดให้แต่สุข
ใช่ว่ารักมีแต่ทุกข์แสนยากเข็ญ
เมื่อรักแล้วมีทั้งสุขทุกข์ลำเค็ญ
กรรมดีได้กรรมร้ายเป็นเช่นเวรกรรม
25 มีนาคม 2553 17:19 น.
(น้ำตาลหวาน)
เข้าบ้านกลอนแรกแรกเที่ยวแจกยิ้ม
รู้สึกอิ่มหัวใจในบ้านนี้
เพื่อนพี่น้องเขียนกลอนอ้อนกันดี
อบอุ่นมีน้ำใจให้แก่กัน
ล้วนหยอกเย้ากระเซ้าย้ำนำความสุข
สนานสนุกชีวาพาสุขสันต์
รวมกลอนรักอกหักมาพักกัน
เม้นท์กันฉันเพื่อนพี่นี้กันเอง
เดินเข้าบ้านฉันยิ้มพริมประไพ
ทักทายไปทั่วถึงกระฉับกระเฉง
เหตุอันใดเดี๋ยวนี้เงียบวังเวง
เพื่อนเก่าเก่งน้องเก่าเก๋าเจ้าหายไป
เคยอ่านกลอนอ้อนรักมากนักหนา
เดี๋ยวนี้พาจืดลงคงไม่ไหว
กลอนอกหักเริ่มจักมลายไป
กลอนสร้างสรรค์เที่ยวไหนไยไม่มา
กลอนเที่ยวชมธรรมชาติก็ห่างหาย
โคลงทั้งหลายห่างเหินทำเมินหนา
เหตุอันใดไยหนอพ้อหน่อยน๊า
ก็คนเหงาเฉานี่นา..มาบ้านกลอน
คงงานหนักเหนื่อยล้าพาให้เงียบ
ทำเอาบ้านเงียบเชียบไม่เหมือนก่อน
หลายคนคงเบื่อหน่ายในบ้านกลอน
เมื่อบ้านร้อน..ต้องติดแอร์ให้แก่กัน
23 มีนาคม 2553 10:29 น.
(น้ำตาลหวาน)
เกิดเป็นหญิงแท้จริงยิ่งลำบาก
เป็นสาวหากขาดชายไร้เจ้าของ
คนถามไถ่เมื่อไหร่คนหมายปอง
มาเกี่ยวดองเป็นคู่เพื่ออยู่กิน
พอมีชายเกี่ยวข้องมองชิดใกล้
ก็ถามไถ่เมื่อไหร่จะมีสิน-
มาขอแต่งแบ่งอยู่คู่ชีวิน
เพื่อหมดสิ้นบนคานคาบ้านตัว
พอแต่งการแต่งงานตามธรรมเนียม
มาเจี๋ยมเจี้ยมถามไถ่ให้ปวดหัว
เมื่อไหร่หนาจะมีลูกของตัว
หรือไม่กลัวอยู่แก่ใครแลดู
ให้หนักใจทำไมถามไถ่นัก
ไยถึงหักหาญใจในคนคู่
ชีวิตหนออยากพ้อคนอยากรู้
ตัวเองอยู่อย่างไรไม่คิดกัน
อยู่นานไปถามไถ่เพราะความอยาก
อายุมากหากลำพังระวังนั้น
แก่ตัวไปแล้วใครดูแลกัน
หาเด็กมาเลี้ยงมั่นไว้สักคน
ช่างเป็นห่วงเป็นไยในฉันแท้
หรือเป็นแค่อยากเห็นเช่นเหลือล้น
มองคนอื่นฝืนลิขิตชีวิตตน
ไม่เดินตามเหมือนคนทั่วทั่วไป
โสดหรือไม่โสดนั้นมันไม่ผิด
ก็ชีวิตเลือกเป็นเช่นนั้นได้
คนหนอคนช่างจุ้นวุ่นวายไป
เป็นห่วงเป็นไยคนอื่นชื่นมื่นกัน
ก็อยากมีเช่นนั้นวันแสนสุข
ชีวิตที่หมดทุกข์ครอบครัวมั่น
ชีวิตพร้อมคงมาหาสักวัน
ขอให้มันเป็นไปตามครรลอง
19 มีนาคม 2553 14:56 น.
(น้ำตาลหวาน)
ยามที่ฉันหมดแรงใจแห้งเฉา
ดั่งจันทร์เจ้าอ่อนแรงหมดแสงฉาย
เมฆปกคลุมมืดดำซ้ำแสงวาย
จันทร์แฝงกายซ่อนเร้นไม่เห็นดวง
ฉันหมองหม่นจนช้ำระกำจิต
รอบข้างกายมืดมิดหมดสิทธิ์ท้วง
ใจดวงน้อยอ่อนล้าน้ำตาร่วง
ทุกข์กระหน่ำช้ำทรวงทั้งดวงใจ
เธอคนดีมองเห็นเป็นคนสำคัญ
ยื่นมืออันแข็งแกร่งแรงฉุดไว้
คำเธอทำฉันยิ้มพิมประไพ
เรื่องขำขำนำมาให้ได้ยิ้มกัน
แม้อยุ่ห่างแสนไกลจากกายมาก
กำลังใจส่งจากจริงใจนั้น
ส่งเข้ามาช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
หนักก็เบาผ่อนผันครั้นลางเลือน
มาวันนี้คนดีที่เคยให้
ความเจ็บกายนั้นได้มาเยี่ยมเยือน
เธอเจ็บหนักมากมายมาหลายเดือน
ใจฉันเหมือนเจ็บแทนแม้นได้ทำ
ฉันไม่อาจทำได้แม้เยี่ยมหา
แม้เพียงพบสบตาหากลายกล้ำ
ฉันไม่อาจทำได้แม้ใจอยากทำ
เพียงกำลังใจมากล้ำส่งไปเยือน
ขอให้เพื่อนคนดีนี้หายป่วย
ขอคุณพระได้ช่วยปกป้องเพื่อน
พรใดใดในโลกดีอย่าลางเลือน
จงนำมาให้เพื่อนคนดีนี้หาย..เทอญ
Calendar
Lovers
0 คน เลิฟ(น้ำตาลหวาน)
หน้าส่วนตัว
844
