-บำโบลเลบง-
จะผิดพลั้งเพียงใดผิไพล่เผือน
หมดผิวเดือนมาดื่มด่ำในสัมผัส
เจ้าโดดเด่นแจ้งแรมจนแจ่มชัด
ดาวจรัสดุจจะล้อมเข้าตอมดม
ขอหอมกรุ่นจรุงกลินที่กลิ่นแก้ม
ยลแรกแย้มรอยยิ้มให้อิ่มสม
ลอยลิ่วในนัยนาแห่งพร้าคม
วอนเจ้าพรมลมปราณเจ้าปลอบดาวดิน
แม้นเพียงใบพฤกษาน่าบัดสี
ใช่วารีที่จะกร่อนใจก้อนหิน
ฤๅมาลีที่กอบกุมภุมริน
ก็แดดิ้นโดยง่ายได้เพื่อเดือน
หรือต้องรอพอคราวที่เจ้าเคลิ้ม
สองเนตรเริ่มเนือยแรงจะแข็งเคลื่อน
จึ่งต้อนรับดาวเรียมเข้าเยี่ยมเยือน
ได้ชมเดือนเพียงกายมิใช่ใจ
อย่านึกสิ่งนิ่งแสร้งว่าแกร่งกล้า
ปรารถนานั่นปราณีข้าที่ไหน
ส
หน้าส่วนตัว
889
2
0
