แก้วประเสริฐ
เสียงครวญชวนฝัน
หวีดเสียงแว่วแผ่วพลิ้วไผ่เสียดสี
ดุจดนตรีขับขานสนานเสนาะ
ลมโชยพัดผ่านมาพาไพเราะ
จิตจำเพาะเจาะลึกให้นึกถึง
คำสัญญาว่าไว้ได้หวนคิด
ช่างถูกปลิดความหวานผ่านรัดรึง
สุดคิดถึงผ่านไปให้ตราตรึง
เปรียบสะดึงขึงขนดรดราดใจ
ใบไผ่ริ้วพลิ้วคล้อยลอยจากต้น
แล้วหมุนวนวกผันหันผลักไส
เปรียบดั่งคล้ายชีวิตคิดจากไกล
ยากจะได้โลมเร้าเคล้าคู่ครอง
ลมเอ๋ยลมพรมรักกลับชักหนี
ชั่วชีวีมีเจ้ามิเป็นสอง
ยิ่งหวนคิดจิตใจยากใฝ่ปอง
น้ำตานองมองไผ่ให้คร่ำครวญ
ก้มมองไปไร้แล้วโธ่อกเอ๋ย
แผ่นดินเคยเกยรักกลับกำสรวล
เจ้าเคยเล่นซ่อนหามา
หน้าส่วนตัว
1004
17
0
