ฉันน้อยเนื้อต่ำใจในชีวิต ถูกลิขิตขีดใจให้ไร้ค่า มีเพียงเพื่อนเป็นสีร้าวของน้ำตา ไม่มีค่าใดใดให้ผูกพัน ไขว่คว้าหาเศษเลยความอบอุ่น ไว้ห่อหุ้มในคืนวันอันหนาวร้าย ซับน้ำตาที่ท่วมท้นล้นหัวใจ แต่สุดท้ายคือผ่านไปในเส้นทาง ... เหมือนทุกครั้งทุกคนที่พ้นผ่าน ทิ้งเพียงรอยร้าวรานความหวานไหว - บาดแผล- - ริ้วรอย- - ฝันร้าย - เฝ้าทุบตี เฆี่ยนใจให้ยับเยิน ... กอบเก็บชิ้นส่วนใจที่ไร้ค่า รินน้ำตารดลงในหัวใจฉัน คนไร้ค่าที่ตามหาความผูกพัน มีเพียงฝันที่มืดบอดตลอดกาล... - ๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๘ -
1918
6
0
หน้าส่วนตัว
