รัถยา
ขอโผลงเชยลิ้มชิมความหวาน
ดอกดวงมานเด่นสล้างกลางแสงสูรย์
อันสดใสแสนงามท่ามอาดูร
ได้ค้ำคูณพอประคอง ครองกายา
เหมือนภมรร่อนร่าง กลางลมหนาว
ล่องเหินหาวห้อมโลกย์โศกผวา
ซับสายลมกรีดริ้ว เป็นทิวทา
แรงเปลวแดดแผดกล้าระอุกาย
ได้รื่นหยาดหยดหทัย ที่ไล้ทาบ
อันกำซาบซึ้งสู่มิรู้หาย
ได้ซอกซอนแทรกเคล้า พอเหงาคลาย
หรือเคยหน่ายคลายน้อม เฝ้าค้อมครอง
จารึกนั้น สลัดร่างหรือจางลบ
ได้ผ่านพบ พลิ้วพรมผสมผอง
ผสานซับนับแน่นราวแผ่นทอง
แววเรืองรองประกายรับกับแสงจันทร์
จำต้องเร้นหลีกลากับภาระ
พจนะ เคยแนบเนาเคล้าความฝัน
แม้ลับหาย แต่ไม่ห่างร้างใจปัน
จวบครบวันจักวนมาปรนปราณ
1215
12
0
หน้าส่วนตัว
