หน้าส่วนตัว
เกือบทุกหน้าของสมุดบันทึก
แฝงด้วยความรู้สึกอันเงียบเหงา
พลิกเปิดอ่านทุกวันอย่างแผ่วเบา
คราบน้ำตาเก่าเก่า เห็นประปราย
ผ่านมากี่คืนหนาวร้าววังเวง
นอนข้างหมอนกอดตัวเองร้องไห้
เป็นเพราะห่างอ้างว้างเธอคนไกล
ใจหนอใจเมื่อไรจะชาชิน
972
4
0
