เนิ่นนาน กับความร้าวรานที่ท่วมท้น ดอกรักเบ่งบานกับบางคน บางคิดถึงร่วงหล่นใต้ต้นรัก ความทรงจำ คิดถึงจึงตอกย้ำจึงช้ำหนัก อย่างไม่เคยจะร่ำลาจะหยุดพัก อย่างไม่เคยจะหักจะห้ามใจ สักนิดนึง ความคิดถึงที่ดื้อดึง ถึงเธอไหม ที่หล่นร่วงอำลาอย่างอาลัย ที่คิดถึงห่างไกลเป็นเพียงเงา เนิ่นนาน กับความร้าวรานที่ว่างเปล่า ความคิดถึงทวงถามอยู่เบาเบา บทกวีเหงาเหงาจึงเริ่มต้น
1520
12
0
หน้าส่วนตัว
