เสนาะไพร ฯ
๏ เด่นระเดื่อคู่เคียงมาเรียงร้อย
บรรจงกรอยลอยลู่มาสู่เสียง
ประจบใจประจับจิตรเป็นจำเรียง
ไพเราะเสียงประดู่ธรรมประจำใจ
เย็นระรื่อเรื่อยเรื่อยมาเฉื่อยฉ่ำ
เย็นเป็นธรรมสำเนียงเฉวียงไหว
เสียงระฆังดังมาว่าจับใจ
แสงเทียนชัยไสวประทีบจีบเจือง
จิดระริดจี๋จ๋ามาแต่รุ่ง
มาคละคลุ้งฝูงกามาเป็นเหมือน
วิหคลิ่วเวหาศมาดชำเลือง
จะแชเชือนเหมือนคนก็หาไม่
แดดฉ่ำ ฉ่ำร่ำลาพระจันทร