คนกุลา
.
๐ คนเดินทางย่างเท้าคราวว้าเหว่
เหมือนพเนจรมาจากฟ้าหนาว
มุ่งถากถางทางชีวิตขีดเรื่องราว
ตามหาดาวในฝันทุกวันมา
๐ ด้วยความเหงาเนาว์ใจในวันเก่า
คำว่าเราฤๅมีที่ห่วงหา
กดความเจ็บเก็บงำมินำพา
เพียรรักษาสิ่งหมายภายในใจ
๐ คุณธรรมย้ำไว้คล้ายบ่งบอก
เพียงเพื่อตอกย้ำเติมเสริมสดใส
มิอับอายใจตัวกลัวทำใม
หากสิ่งใดได้ทำกล้าจำนรรย์
๐ คนเดินทางบางครามิว้าเหว่
เมื่อพเนจรมาพบฟ้าฝัน
ดั่งพบดาวพราวใจให้ผูกพัน
ใจเคยครั่นคร้ามรักหมายพักพิง
๐ เหมือนพบน้ำบ่อน้อยลอยรินหยด
ย้อยราดรดเริงใจไปทุกสิ่ง
ทุกท่วงท่าทำนองปองแท้จริง
หวงรักยิ่งยาใจให้มั่นคง
๐ คงถึงคราวหยุดใจที่ไหวอ่อน
1474
7
0
หน้าส่วนตัว
