แก้วประภัสสร
เพราะผิดพลาดคลาดเคลื่อนคืนเดือนดับ
คืนลาลับเหลือร้ายคล้ายเดียจฉันท์
เหมือนหน่ายแหนงแสร้งรักปักชีวัน
ปักใจนั้นให้เจ็บหนาวเหน็บกาย
หนาวสะพรั่นสั่นเทาเหมือนเจ้าเยือน
เหมือนเจ้าเลือนอื่นแทรกให้แยกหาย
ให้แยกทางย้อนกลับดินทับตาย
ดินกลบคล้ายปิดซ่อนแอบซ้อนเงา
แอบเย้ายวนชวนปลิ้มแล้วลืมใกล้
แล้วไฉนไม่สนว่าคนเหงา
ว่ามีหนึ่งนั่งจ้องจับจองเรา
จับจองเขาเคยชิดต้อยติดลม
ต้อยเคยเดินเพลินเล่นด้วยเป็นสุข
ด้วยไร้ทุกข์ดั่งทองมากองถม
มากองใจให้ชื่นระรื่นลม
ระขื่นขมจรจากมาพรากกัน
มาพรากเราพรากเขาให้เศร้าโศก
ให้ทั้งโลกเหมือนร้างทางสวรรค์
ร้างความรักร้างใจให้จาบัลย์
ให้มิ่งขวัญล้ม
1370
32
0
หน้าส่วนตัว
