สุเทพสูงเสียดฟ้าสายตาทอด เมฆากอดยอดดอยดูหงอยเหงา ปลายวสันต์อันเดียวดายคล้ายซึมเซา ซุกซ่อนเศร้าเหงาใจในท่าที ละอองฝนปนปรอยฝอยหมอกม่าน ชวนสะท้านหวั่นไหวใจเต้นถี่ วูบลมหวนคร่ำครวญหวนคืนดี ชุบชีวีเวียนหวังดังสัญญา มองยอดภูอยู่ยังตั้งตระหง่าน เป็นพยานบันดาลย้อนมาหา ยังยึดมั่นยืนหยัดตามสัจจา ยังศรัทธาปรารถนามาร่วมเคียง แม้บางอย่างร้างไปไม่เหมือนก่อน ภาพบางตอนแตกกระจายเป็นหลายเสี่ยง ยังไม่สายต่างอภัยก็พอเพียง แล้วร้อยเรียงเคียงประสานสมานรอย