ลม...พัดมา ช้า..ช้า เศร้า..เศร้า
ลมเอย...พัดพาความเหงา มาจากไหน
ฟ้ากระจ่าง ริมทาง...ต้นไม้ผลิใบ
ลมหอบความคิดถึงจากที่ใด บอกที
ที่นั่งตรงข้าม ยังคงว่างเปล่า
หลายเท้า คงยังก้าว ไม่ถึงที่
นานแล้ว เพียงข่าวแว่ว คือ สิ่งที่ฉันมี
ลมเอย...กลับไปบอกเขาหน่อยว่าคนคนนี้
...รอเขาอยู่ ... ที่เดิม...