***...ลมพัดโบก โศกก็พัด ทัดทานลม
อกแสนตรม ซมซาน เที่ยวควานหา
ตามและร้อง พร้องพร่ำ จำนรรจา
เรียกร้องหา ดวงใจ ไปไหนเธอ.....
***...ร้อนและรุ่ม สุมทรวง เพราะห่วงหนัก
มิหยุดพัก หักใจ ให้คลั่งเพ้อ
ใจละล่อง ลอยไป ใยละเมอ
เธอไม่เออ ออด้วย แสนป่วยการณ์....
***...เหมือนกับขาด ของรัก มักจะห่วง
เวลาล่วง ล้ำเกิน เมินผสาน
ขอต่างเดิน ต่างไป ไม่พบาน
อยากสาบาน หนีหน้าไกล คนใจดำ