เกลียดนัก...ระยะทางที่ห่างไกล ยามคุณป่วยไข้ใจมันร้อนรนแทบทนไม่ได้ อยากอยู่เคียงคุณ ช่วยบรรเทาอาการไม่สบาย คอยดูแลจนคุณหาย...บังคับให้ทานยา คุณจ๋า...ปวดมากไหม ผมใคร่รู้ ใจอยากอยู่ดูแลและห่วงหา อ๊ะ...นั่นอีกแล้ว ทำไม? ไม่ทานยา โธ่! คุณจ๋า...ทานเถอะนะ จะได้หายไวไว ถ้าหายแล้ว ผมจะให้รางวัล เป็นขนมสักอัน...คุณว่าจะดีไหม ถ้ากลัวอ้วน ห่วงว่าขนมจะหวานไป งั้นผมจะให้ยาแบบใหม่ อีกขนานก็แล้วกัน (อิอิ)