จอมปราชญ์แดนอาคเนย์
ลืมเสียแล้ว...ไฉนเลยที่เคยพร่ำ
ว่าดื่มด่ำกับคำหวานประมาณไหน
ลืมเสียหมดทิ้งรันทดไว้ภายใน
ลืมหรือไรที่อาวรณ์และอ่อนโยน
ลืมคิมมันต์เสียแล้วแก้วตาพี่
ลืมสายนทีที่รินไหลถิ่นไกลโพ้น
ลืมกลิ่นสาปท้องทุ่งปรุงกลิ่นโคลน
เคยตะโกนก้องเนินเพลินภิรมย์
ดอกลูกลาวคราวนี้มีแต่เฉา
มีแต่เหงาราวประดามาทับถม
จากเหลืองทองหมองดินสิ้นอารมณ์
เจ้าลอยลมลับไป..ไกลท้องนา
ลืมเสียเถิด..ผืนดินถิ่นแห่งนี้
ลืมดนตรีสีซอคลอเถิดสา
ลืมผ้าซิ่นโฮลสไบไกลกายา
ลืมเถิดหน้า..ของชายขแมร์...แม่จงลืม...อิอิ
...แบบว่า...โทษทีครับ...ที่จองนานไปหน่อย
2870
8
0
หน้าส่วนตัว
