22 เมษายน 2553 14:15 น.
(น้ำตาลหวาน)
ผ่านความระทมเกือบจมน้ำตา
ช้ำหนักหนาหมดมาสักเท่าไหร่
ถูกทำร้ายทำลายไม่เหลืออะไร
ผ่านมาได้เกือบหมดไปทั้งชีวี
ผ่านไปแล้วความช้ำระกำเศร้า
เพียงหงอยเหงาเศร้าในดวงใจนี้
ความเจ็บช้ำเวลาช่วยปลอบในที
ผ่านไปแล้วยังมีแผลใจบางเบา
พอมีใครสักคนดลใจให้พบ
ผ่านประสบพบพักต์ทึกทักเจ้า
ให้ดวงใจดวงน้อยพลอยบรรเทา
ขอเป็นเขาคนนี้ที่ใช่จริง
อาจจะเป็นคนที่ใจใฝ่ปองหา
รอคอยมาเนิ่นนานผสานใจหญิง
ใจดวงน้อยรอคอยความรักจริง
ได้แอบอิงพันผูกถูกชะตา
เริ่มมีความคาดหวังบังเกิดอีก
ขอใจฉีกหวังเก่าเน่านั้นหนา
หวังวาดใหม่ให้จริงยิ่งกว่ามา
และหวังว่าพบคนดีที่รักเรา
ถ้าโชคเราไม่ร้ายเกินไปนัก
คงพบรักที่ดีมีคุณกับเขา
ขอแบ่งสุขหมดทุกข์ในใจเรา
ไขว่คว้าเอาดวงใจไว้ครอบครอง
อาจจะเป็นคนนี้ที่ดีนัก
อาจจะเป็นคนรักไม่มีหมอง
อาจจะเป็นคนนี้ที่เฝ้าปอง
อาจจะไร้เจ้าของ...ขอจองหัวใจ
20 เมษายน 2553 11:26 น.
(น้ำตาลหวาน)
ขอขอบคุณน้ำใจไมตรีจิต
อนงค์นางได้คิดเขียนกลอนให้
คล้ายวันเกิดสิบสี่เมษาไง
น้ำตาลหวานซึ้งใจมากมายเลย
พี่แก้วฯมาอวยพรเป็นคนแรก
น้องอ้อมใจฯมาแจกที่สองเล๊ย
อวยพรให้น้ำตาลหวานสุขอย่างเคย
เอื้ออารมณ์ไม่ละเลยอวยพรมา
น้องม่านแก้วมาแล้วมาอวยให้
โคลอนไยสาวน้อยคล้อยมาหา
ซึ้งน้ำใจไมตรีคือน้องวา
น่ารักมากน้องจ๋าไม่ละไป
ขอบคุณด้วยไหมไทยได้มาอวย
น้องกระต่ายฯมาช่วยอวยพรให้
คุณเทียนหยดสาวสวยมาอวยชัย
คุณอารยันมาได้ทันเวลา
ทางแสงดาวถึงคราวแวะบ้านพิม
อวยพรยิ้มมีน้ำใจมากหนักหนา
กุ้งหนามแดงน่ารักจักแวะมา
พี่แจ้นเองมาหาน้องซึ้งใจ
คนบนเกาะนั้นเหาะข้ามทะเล
อวยพรให้คำเท่ห์มิลืมได้
อีกคุณครูนามว่ากระดาษทราย
ไม่เคยลืมน้ำใจในไมตรี
หนุ่มหน้าหวานรูปหล่อมวลภมร
มาอวยพรให้พี่พิมได้ยิ้มนี้
คอนพูทนสุขไม่สร่างไม่ร้างมี
พิมญดามาเป็นศรีสาวสวยงาม
คุณแบมแก้วประภัสสรมาอ้อนออด
ช้าไปหน่อยไม่ค้อนหรอกคุณแบมจ๋า
ทั้งคุณปางสีฝุ่นขอบคุณมากนา
ไร่ผาสุกฯนั้นหนาน่ารักจัง
นรสิริพี่สาวมาคราวนี้
อวยพรให้น้องมีสุขขีสุขขัง
ธันวันตรีไม่ลืมอวยพรให้ฟัง
ขอบคุณจังที่มาหาบ้านพิม
คนเขียนรูปมาอวยด้วยอีกคน
แต่สับสนหาแป้นได้แต่ยิ้ม
ชื่อไม่ถูกแต่ใจถูกได้เอมอิ่ม
จอมปราชญ์ฯมาอวยพิมด้วยอีกคน
ยาแก้ปวดมาล่าช้าที่สุด
แต่...ที่สุดคือพิมที่ล่องหน
มาขอบคุณช้าไปใจร้อนรน
ปล่อยให้คนเต็มบ้าน...ไม่ทันเวลา
ต้องขออภัยมาช้ามากไปหน่อย
ด้วยต้องค่อยค่อยคลานงานเยอะหนา
เปิดทำการทำงานเพราะด้วยลา
แต่อยากบอกว่า...ทราบซึ้งใจมากมายเลย..จ้า
12 เมษายน 2553 17:27 น.
(น้ำตาลหวาน)
ต้องห่างเหินบ้านกลอน
แต่ขอออดอ้อนสักนิด
วันหยุดยาวใจคิด
เพราะด้วยติดบ้านกลอนนาน
วันหยุดนั้นยาวเหยียด
และขอเบียดวันทำงาน
ลาพักร้อนผ่อนกาล
เพราะนานนานได้ลาที
สาดน้ำสงฆ์น้ำพระ
ขอพรพระคุณพ่อนี้
ขอความสุขลูกจงมี
ครอบครัวนี้มีสุขสันต์
วันหยุดที่แสนร้อน
ขอวิงวอนร้อนคลายนั่น
ขอเราสาดน้ำกัน
ด้วยน้ำนั้นเย็นไมตรี
วันหยุดปีใหม่ไทย
ขออวยให้พี่น้องนี้
บ้านกลอนสุขเปรมปรีด์
เราน้องพี่ได้อยู่กัน
นานแล้วร่วมบ้านกลอน
ขอคำพรให้เรานั้น
บ้านกลอนออดอ้อนฉันท์
เรารักกันนานแสนนาน
8 เมษายน 2553 09:43 น.
(น้ำตาลหวาน)
วันหยุดร้อนมากมายไม่อยากหยุด
กะจะมุดนอนให้สบายใจ
แต่ร้อนรุ่มเหลือเกินน่าเมินไหม
เห็นวันหยุดทีไรใจชักหยอง
เคยหยุดแล้วนอนพักสบายจิต
ไม่ต้องคิดเรื่องหนักพักสมอง
ตื่นก็สายบ่ายคล้อยค่อยลำลอง
แต่แล้วมองเมินไปไม่อยากเลย
สี่สิบเอ็ดองศาแล้วหนานี่
สุดร้อนจี๋ร้อนฉ่าไม่น่าเฉย
อยู่ไม่ได้นอนไม่ติดชีวิตเอ๊ย
ร้อนจังเลย ร้อนไปทั้งกายใจ
เปิดทีวีมีแต่สีแดงสด
ความร้อนหยดติ๋งติ๋งยิ่งกว่าไหน
ยิ่งร้อนรุ่มสุมอกดังหมกไฟ
ร้อนกว่าใดในหล้าที่ว่ากัน
เปิดช่องไหนช่องไหนก็ให้เจอ
นี่อะไรกันเหรอบ้านเมืองนั้น
คงจะลุกเป็นไฟประลัยกัลป์
ลูกหลานนั้นเป็นยังไงในภายหน้า
ฉันจะตอบเขายังไงถ้าใครถาม
ลูกหลานตามมาติดเขาคิดหนา
รุ่นคุณป้าคุณปู่ดูงามหน้า
ช่างกัดกันเหมือนบ้าบ้านเมืองพัง
วันทำงานเปิดแล้วรีบแจ้วออน
เข้าบ้านกลอนแสนสุขแม้ยุ่งจัง
เปิดเข้ามามองจ้องจอแทบพัง
บ้านกลอนยังร้อนฉ่าเมษาเมิน
แล้วจะไปอยู่ไหนกันเล่านี่
ปิดทีวีปิดคอมใจให้สะเทิ้น
ร้อนทั้งเมืองร้อนระอุประทุเกิน
เป็นกันไปได้มากเกิ๊น...นั่งตรม
ใครจะเอาอย่างไรเอาให้พอ
จะด่าทอกันอย่างไรเอาให้สม
เอากันให้สะใจอย่าได้งม
เอาให้สาสมใจ...กันให้พอ
งับกันแล้วได้อะไรกันไหมนี่
ด่าทอกันอึงมี่ไร้ตนหนอ
ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาสักครั้งพ้อ
แล้วจะด่าทอดึงดันกันทำไม
พอกันยังที่นั่งในบ้านนี้
ถ้าแน่จริงขอมีอย่างนี้ไหม
ด่าทอกันเป็นกลอนพักผ่อนใจ
ให้ดูประเทืองวิลัยในบ้านกลอน
2 เมษายน 2553 14:56 น.
(น้ำตาลหวาน)
มองผ่านจอเอ็มไปใจครุ่นคิด
นานแล้วติดต่อกันทางเอ็มนี้
ผ่านอักษรผ่านคำเอ่ยวจี
ออดอ้อนกันนั้นมีมาช้านาน
เสียงผ่านสายโทรศัพท์นับไม่ถ้วน
ใจให้หวลคิดย้ำน้ำคำหวาน
หรือเป็นคำพูดง่ายคล้ายเพียงผ่าน
มาเนิ่นนานเหมือนเดิมมิเปลี่ยนไป
รักคนไกลใจหวั่นไหวไปทั่ว
ด้วยเกรงกลัวแรงเร้าเนาชิดใกล้
หากบางใครใกล้เธอเผลอมีใจ
ตัวเราไซร้ห่างไกลคงลบเลือน
หากทำใจไม่คิดบิดเบือนย้ำ
เกรงครอบงำลุ่มหลงงวยงงเปื้อน
เราอาจโง่งมงายอีกฝ่ายเบือน
คงลืมเลือนทิ้งไปให้ทุกข์ตรม
รักคนไกลจิตใจให้แน่วแน่
การไว้ใจนั้นแท้แน่สุขสม
หากหวั่นไหวก็ใจทุกข์ระทม
เลือกรักแล้วอุ้มสมดั่งดวงใจ
แม้อาจหวั่นบางวันขณะจิต
แม้อาจผิดใจบ้างบางครั้งไหว
แม้อาจเข้าใจผิดเพราะบางใคร
เรารักกันใช่ไหม...อย่าถือความ
Calendar
Lovers
0 คน เลิฟ(น้ำตาลหวาน)
หน้าส่วนตัว
805
