แก้วประเสริฐ
** มิอาจหวัง **
ลมพัดเชยเผยกลิ่นอันหอมหวน
ผ่านเนื้อนวลขาวสล้างกลางไสว
เนื้อเนียนผิวลออพรรณอันไฉไล
หลงคลั่งไคล้โฉมหวังดุจดั่งปอง
วงพักตร์เด่นงามโขนงโก่งคันศร
สลวยดำอ่อนพลิ้วสู่ประทุมสอง
ขลับเรืองรองกลิ่นโชยผกาครอง
ปานมนต์ต้องสนองแลแม่กานดา
ซ่านผ่านซึ้งป่วนไว้ใยหวนคิด
เสมือนวิปริตจัดสร้างกลางหรรษา
ดุจพระอภัยหลงละเวงศรีกัลยา
เพียงหมายตาภาพไว้ใกล้ชิดนาง
สร้างรำพึงฝากไว้ในความหวัง
แนบประดังเนื้อนวลชวนสล้าง
โอ้ละหนอหอมกลิ่นเนื้อนวลจาง
แทรกซึมวางผ่านเข้าเฝ้าแลมอง
หลงในรูปละเมอแทบเพ้อพก
ซ่านวิตกผ่านคนึงจนซึ้งสนอง
เป็นบุญหรือเวรกรรมนำพบปอง
ยามแสงท
หน้าส่วนตัว
1077
23
0
