บ้านวรรณกรรมคนตัวเล็ก
คืนวันกาลเวลา
พ้นผ่านมาช่างเร็วรี่
คล้อยเคลื่อนเลื่อนอีกปี
ยังมิมีสิ่งมั่นคง
คืนวันกาลเวลา
สอนเราว่าอย่าลุ่มหลง
พลาดพลั้งพลางพะวง
อีกมิตรงตามเวลา
คืนวันกาลเวลา
มิหวนมาหรือรอท่า
ผ่านไปใช่บีฑา
แต่ทว่ามิอาจยั้ง
คืนวันกาลเวลา
บ่งคุณค่าที่ปลูกฝัง
ก่อนกายจะภินท์พัง
จิตให้ตั้งระวังตน
คืนวันกาลเวลา
มิรอท่า ณ แห่งหน
ก้าวไปไวชอบกล
ยามเมื่อคนงานมากมี
คืนวันกาลเวลา
เหมือนเชื่องช้าอะไรนี่
ในยามเรารอรี
รอคนที่ใจเฝ้ารอ
คืนวันกาลเวลา
อนิจจามิแน่หนอ
ทุกข์หนักจากมิพอ
ยังอยากต่อขอเรื่อยไป
คืนวันกาลเวลา
ก่อเกิดมาอย่าหลงไหล
คืนวันผ่านช่วงวัย
เมื่อสิ้น
898
4
0
หน้าส่วนตัว
