นาราวดี ณ ศรีกาญจน์
ลมพัดเย็นเห็นทิวเขาลำเนาทุ่ง
แสงสีรุ้งพาดผ่านตระการจ้า
ใต้ร่มเงาเขาคือใครในสายตา
ที่เดินมาเพียงคนเดียวแสนเปลี่ยวใจ
ยิ้มให้ฉันช่างอุ่นไอในใบหน้า
ทักทายมาด้วยคำหวานผ่านลมไหว
ฉันตอบกลับด้วยท่าทีที่เขินไป
คิดในใจใครกันนะน่ารักดี
ฉันเดินไปเขาเดินตามถามทุกข์สุข
ช่างสนุกเริงรื่นชื่นใจนี้
หนาวลมหนาวคราวนั้นจำได้ดี
เขาคนนี้ที่เป็นเพื่อนเตือนสัมพันธ์
ในวันนั้นท่าฉันไม่พบเขา
คงไม่มีรักของเราที่สุขสันต์
เย็นลมหนาวคราวใดใครคนนั้น
ที่กอดฉันกันลมหนาวคราวต่อไป
มอบให้กับคนที่รักเสมอ และรักมากมายอยู่ตลอกช่วงเวลา
อยากจะบอกว่าขอบคุณที่รักไม่เสื่อคลายและได้จำเสมอว่า
ถ้าไม่หนาวเราคงไม่ได้เจอกัน
1025
0
0
หน้าส่วนตัว
