กลอนกระถาง
เมฆาหม่น เมฆหมอก บนท้องฟ้า
สุริยา กลืนหาย สลายแสง
ใจข้าฯหม่น เหมือนเมฆ ที่ไร้แรง
สุรีย์แสง ลับเลือน เคลื่อนจากลา
จันทราเอ๋ย แม้มิเคย จะลาลับ
เจ้าก็ดับ ลับเลือน เหมือนใจข้าฯ
ดาราน้อย เคยส่อง สว่างตา
แม้นาวา ก็แห้งเหือด เชือดทั้งเป็น
อัสนี ลงอาจ กลางพิรุณ
ชุลมุน กรุ่นรัก มิวายเว้น
สุริยา จันทรา ข้าฯสิเป็น
ดาวเดือนเด่น ใจภักดิ์ คือรัักเดียว
-------------------๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-----------------
มีรักหนึ่ง ถึงพี่ ที่บรรพต
โศกสลด กลับกลาย หายมิเห็น
ทิ้งให้น้อง มองจันทรา เพลาเย็น
ค่ำคืนเด่น เพียงเดือน ลอยเลื่อนไป
กระไรหนอ ทึกทัก ว่ารักแท้
คงมิแปร ผันเปลี่ยน เวียนเห็นให้
แท
1536
3
0
หน้าส่วนตัว
