ดึกดื่นค่ำคืนน้ี ฉันนี้ก้อเหมือน...เช่นเคย มองผ่านดาวและเดือน ที่สวยงามยามได้ชื่นชม สายลมที่พัดผ่าน ชั่งเหน็บหนาวเหลือทน ชีวิตที่เคยสุขสม กับต้องตรอมตรม ที่อยู่เดี๋ยวดาย กับกาลเวลาที่ไม่หวนกลับ ชีวิตรักต้องหมดไป นั่งทนหนาวอยู่เดี่ยวดาย ขาดคนข้างกายที่เข้าใจ ชีวิตที่เดี่ยวดาย จะนานเพียงใด ก้อต้องทนต่อไป อยากวอนสายลม ช่วยหอบรัก...ที่อยู่แสนไกล มาให้ฉันได้พักพิง ยามเศร้าหมอง ชีวิตที่เหงา เศร้า อยากมีใครสักคนเดินร่วมทาง กุหลาบไร้ใจ
1042
2
0
หน้าส่วนตัว
