1 ธันวาคม 2553 11:34 น.

หยุดเสียที .... !

ลานเทวา

บนความไม่รู้

เปิดหนทางไปสู่ ไม่สิ้นจบ

สรรพสิ่งดังเงา อันเร้ารบ

ล่วงพานพบพ้นพราก หลากเรื่องราว

 

มิถ้วนทางแอบอิง ทิ้งร่องรอย

สืบก้าวคล้อย เคลื่อนจรคุ้นร้อนหนาว

กอบเก็บทั้งสุขชื่น และขื่นคาว

จากดิบดินถึงแดนดาว ลุไขว่คว้า

 

กว่าค่อนกึ่งครึ่งทาง ที่ย่างก้าว

ฝากเป็นข่าว สืบช่วงความห่วงหา

ได้พอดับร้อนเย็น ความเป็นมา

จากเสี้ยวกาลเวลา ที่ผ่านพ้น

 

หลากเหงาเปลี่ยวอ้างว้าง ต่างรู้สึก

บางสุขรักซึมลึก ไร้เหตุผล

กว่าตื่นจากความเมามัว ของตัวตน

แทบชีวิตจำนน เกินทนทาน



ก่อนจะจากกันไกล ไปกว่านี้

ลมสุดท้ายยังมี เรื่องราวผ่าน

ก่อนสิ้นสู่ป่าช้าฝัน ของวันวาน

เรามิอาจดักดาน อยู่อย่างนี้

 

ในล่องลอยเฟ้อฟุ้ง ปรุงชีวิต

สารพัดดัดจริต ต่างวิถี

บนความไม่รู้ อันต่างมี

หยุดเถอะ หยุดเสียทีความโง่งม

……………………

โดยคำ ลานเทวา



1236647422.jpg				
30 พฤศจิกายน 2553 23:14 น.

สุด บรรยาย ......... !!!!!!!!!!!!

ลานเทวา

ค่ำคืนแห่งรอยยิ้ม หยาดน้ำค้าง

แย้มเย้ยความอ้างว้าง สายลมหนาว

คลายประหวั่นวันคืน อันขื่นคาว

ชุบชื่นฝันจากแดนดาว ประโลมดิน

 

ดื่มด่ำเถิด สหาย ท่ามสายลม

รสชาติทุกข์ขื่นขม อันไม่สิ้น

ความลำเค็ญมันอบอุ่น จนคุ้นชิน

น้ำตาที่ไหลริน มิต่างเมรัย

 

โลกรู้จักเราแล้วนี่ กวีไส้แห้ง

ผ่านบทคำปรุงแต่ง เขียนมอบให้

เพื่อบ่มเสี้ยวเศษงาม ความเข้าใจ

นิยามเห็นเป็นไป ธรรมดา

 

ซึ่งกว่าเธอที่รัก จะรู้ซึ้ง

แลเข้าถึงความหมาย ในค้นหา

ณ โพ้นไกลจักรวาล ใจผ่านพา

เพียงลืมตาสบลึก รู้สึกมัน

 

เถอะ สบตาฉันสิ อนาถา

จะบอกเล่ากาลเวลา ของความฝัน

โลกเราแลงมงาย คล้ายคล้ายกัน

ชีวิตต่างยืนยัน ทุกเงื่อนงำ

 

สรรพสิ่งใช่เพียงพลิก กระดิกนิ้ว

เปลี่ยนรันทดอดหิว ให้อิ่มหนำ

เฝ้าประโลมรักร้อย ผ่านถ้อยคำ

ดังทายท้าชะตากรรม มิจำนน

 

ตระหนักโลกคุ้นชิน ความสิ้นไร้

พร่ำกวียาไส้ โลกพล่ามบ่น

ซังกะตายชีวิต ลิขิตทน

แลทุกข์สุขปลอมปน ดังมารยา

 

ทั้งทั้งมันมีอะไร มากกว่านั้น

แม้ในรู้สึกเดียวกัน จะล้นบ่า

งามฝันโลกมอบฝาก หลากราคา

หากแต่บางเวลา เกินรู้เรียน

 

อยากจะเขียนอะไร มากกว่านี้

แต่คล้ายบรรดาคำที่มี ไม่พอเขียน

ในทุกทุกความรู้สึกที่ไหลเวียน

มันผ่านเผินเกินจะเพียร พร่ำบรรยาย

……………………

โดยคำ ลานเทวา

 

 



sad_dog.jpg				
23 พฤศจิกายน 2553 14:58 น.

แด่มิ่งมิตรอิสรา ภาษาสื่อ.....!

ลานเทวา

... ฝากใจสื่อสาร จากลานเทวา ...



แด่มิ่งมิตรอิสรา ภาษาสื่อ

ทุกคำคือ งดงามและความหมาย

กล่อมโลกเศร้าเหงาเปลี่ยว แลเดียวดาย

ฟังซิ ขวัญจะบรรยาย กวีกานท์

 

คล้ายภาพ แสง สดใสจากวัยเยาว์

สุดถนนสายเก่า เรื่องเล่าขาน

ร่างรอยคืบสืบสาว มายาวนาน

เหนือเขตศิลป์จินตนาการ โลกพานพบ

 

คืออักษรอาตมัน พยัญชนะ

ทอดเงาภาพขณะ ไม่สิ้นจบ

ท่ามศอกคืบสืบกระบวน การทวนทบ

ลิ้มสุขเศร้าเนานบ เนิ่นกวี

 

ดื่มด่ำเถิด ดื่มด่ำคำสหาย

ดังธารถ้อยร้อยสาย มาล้นปรี่

ไหลรินมาแต่ห้วงฤดี

ชุบชโลมไมตรี สรรพชีวา

 

ด้วยความรัก ในสิ่งเดียวกัน

โดยคำแบ่งปัน สื่อภาษา

เล่าทุกข์สุข ขมหวานกาลเวลา

แม้มิพบสบตา ก็รู้ใจ

 

จากมิ่งมิตรอักษรา ภาษาสื่อ

ทุกคำคือ บทสรรค์ยามหวั่นไหว

ฝากสายลมผ่านหน ถึงคนไกล

ว่า รัก ยังรักใน บทกวี

…………………

โดยคำ ลานเทวา

 

 

 
poetry_reading.jpg				
11 พฤศจิกายน 2553 13:01 น.

ข่าว ดี กวีหนุ่ม ...!

ลานเทวา

นานแล้ว ไม่มีข่าว

กวีหนุ่มผู้รุ่มร้าว ในสับสน

กับความฝันที่ผลิพร้อมสิ่งปลอมปน

ดูซิ โลก แผกพิกลจินตนาการ

 

คล้ายบทสนทนาหลังแก้วสุรา แก้วนั้น

เพ้อฝัน ล่องลอยเลอะเลือนผ่าน

ภาพรอยยิ้มและความเศร้าของวันวาร

มิต่างดอกไม้ที่เบ่งบานแล้วโรยลา

 

จำได้ เราต่างย้ำจำกันได้

แม้แต่ความบอดใบ้ ริมยะถา

เราซุกซ่อนบางสิ่งไว้ในแววตา

พอพอกับมายา ซุกเราไว้กับโลกใบนี้

 

นานแล้ว ไม่มีข่าว

แต่ก็ไม่พ้น เมื่อบางเรื่องราวทำหน้าที่

ล้างคราบรอยความฝันวันเดือนปี

รอการหวนมาพบกันอีกที นรก สวรรค์

 

คงได้ยินเสียงหัวเราะ อีกครั้ง

เคล้าเสียงสนทนาที่ดัง ครื้นลั่น

แก้วเหล้ากลิ่นบุหรี่ทอดควัน

พล่ามกวีเย้ยแสงจันทร์ เมามาย

 

หลังจากนานแล้วที่ไม่มีข่าว

ประกวดกี่หนคราว ก็แพ้พ่าย

เถอะนักเขียนหนุ่มผู้กุมชะตา เดียวดาย

กวีบทสุดท้าย  อาจจะขายดี

………………………..

โดยคำ  ลาน เทวา				
29 ตุลาคม 2553 09:50 น.

เจ้าเอย....!

ลานเทวา

.

.
 

เจ้าเอย คืนวัน

ดังไม่พอเพ้อรำพัน ปรารถนา

ที่รู้สึกพิลึกเร้น ความเป็นมา

โลกเหงาเปลี่ยวสิเยียวยา กันอย่างไร
 

เจ้าเอย ดาริกา

จักซุกแรมเลือนลา หลืบฟ้าไหน

จึงพ้นล่วงพิศวาส ที่บาดใจ

หรือจักรวาลอันโพ้นไกล มิอาจพ้น


เจ้าเอย มหาสมุทร

ลึกหลั่นไกลกระไรสุด พอหลีกหน

จักดำดิ่งทิ้งใจ วุ่นไหววน

จากเล่ห์กลความรัก นั้นสักครา


เจ้าเอย สายลม

จงพรายพรมหอบหาย เสน่หา

ผะแผ่วจางบางซึ้ง อันตรึงตรา

เถอะ พัดพาพิศวาสให้คลาดคลาย


เจ้าเอย จอมขวัญ

หากเจ้าคือตะวัน สาดส่องฉาย

ข้าขอเป็นดาวเดือน อันเกลื่อนพราย

อย่ารู้กรายหมายพบ ฤาสบเจอ


นะ เจ้าเอย

อย่าได้เคยคิดหวัง ให้พลั้งเผลอ

ไปหลงปลื้มดื่มด่ำ ทาสบำเรอ

แม้เหลือเธอคนสุดท้าย ในโลกนี้

……………………

โดยคำ ลานเทวา				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟลานเทวา
Lovings  ลานเทวา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟลานเทวา
Lovings  ลานเทวา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟลานเทวา
Lovings  ลานเทวา เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงลานเทวา