แอ็ปเปิ้ล
ใต้ฟ้าอันร้าวราน
ใครคนหนึ่งสั่นสะท้านอยู่กลางสายฝน
ซุกตัวในความมืดมิด ข้างกายไร้ผู้คน
แบกความสับสนท่วมท้นอยู่ในใจ
เอนกายพิงพนังอย่างอิดโรย
ไม่รู้สายฝนจะโปรยปรายเนิ่นนานเท่าไร
สังขารที่อ่อนล้า ต่อสู้กับกาลเวลาที่หมุนไป
พรุ่งนี้ช่างห่างไกลดำรงชีวิตอยู่ไปเพียงวัน-วัน
เส้นเสียงที่แหบพร่า
กับการเดินทางของความชราที่หมดฝัน
มืออันสั่นเทา เฝ้านับเศษทานที่แบ่งปัน
หนึ่งแสงตะวัน เป็นดั่งความหวังให้ก้าวไป
อีกในมุมหนึ่งของโค้งฟ้า
เด็กน้อยไขว่คว้าหาสิ่งที่ฝันใฝ่
บนถนนสายชีวิตที่ไกลห่างจากเส้นชัย
ทุกสิ่งไม่ง่ายดายอย่างที่ใจต้องการ
ด้วยยากจน จึงไร้ซึ่ง การศึกษา
เผชิญหน้า กลางเปลวแดด ที
2817
8
0
หน้าส่วนตัว
