ตะแหง่ว
มีตำนานกล่าวขานอาจารย์เล่า
ท่านผู้เฒ่าชาวบ้านกาลสมัย
อาศัยอยู่ท้ายทุ่งเลี้ยงฝูงควาย
แสนสุขใจในชีวิตลิขิตมา
บ่ายวันหนึ่งมาถึงซึ่งครั้งนั้น
แกถือไม้ไผ่อันไว้กันหมา
ยืนอยู่ระหว่างประตูสู่กาลเวลา
แล้วปักไม้ไผ่ไว้กับทุ่งนานั่นเอง
แกเห็นคนเล่นไพ่หลายคนนัก
ดูท่าทางรุกรับกระฉับกระเฉง
เออ! เพลินดีช่างไม่มีที่กลัวเกรง
ขอข้าเพ่งอีกครู่หนึ่งถึงจะไป
หันหลังกลับไม้ไผ่ไปไหนหว่า
เอก็ข้าวางตรงนี้นี่ไงไม้
เอ๊ะ! แต่เป็นไม้ผุดูยังไง
ก็ไม่เหมือนไม้ไผ่ข้าหามากัน
พอดีเสียงเพื่อนบ้านขานชื่อเรียก
อ้าว! ตาเจียกหายไปไหนให้พวกฉัน
หลงตามหากันซะตั้งหลายวัน
แล้วตานั้นไปอยู่ไหนไม่เห็นเจอ
อ้าว! ก
1026
10
0
หน้าส่วนตัว
