ปราณรวี
กาลครั้งนั้นผ่านมากี่คราแล้ว
ไม่ลืมแววตาใสใครคนหนึ่ง
มาฝากรักปักใจให้รำพึง
หาปั้นปึ่งตอบแทนให้แค้นใจ
ด้วยเด็กเกินจะเพลินพิศคิดเรื่องรัก
แต่ตระหนักใจฉันก็หวั่นไหว
เมื่อไม่อาจยอมรับกับความนัย
ขอตั้งใจพากเพียรเรียนอย่างเดียว
จนสิบปีผ่านมาคราเราพบ
เรื่องจวนจบก็ย้อนกลับมาขับเคี่ยว
ตรึงหัวใจให้สะดุดหลุดจากเกลียว
แค่เศษเสี้ยวคำหวานเธอหว่านมา
หลอกจนฉันตายใจในความรัก
ไม่นานนักเธอหักเหเสน่หา
บอกเลิกร้างขว้างทิ้งกลิ้งไกลตา
ฉันโศการ่ำไห้ใจระทม
เธอคิดแค้นแน่นอกยกมาอ้าง
เคยอ้างว้างช้ำฤทัยให้ขื่นขม
ให้ฉันรู้รสชาติอนาถตรม
โลกมันกลมเวรกรรมตามมาทัน
เธอมิได้เห็นค่าของความรัก
2150
6
0
หน้าส่วนตัว
