ใบ
เช้าวันนี้หมอกลงหนา ในอุราก็หวั่นไหว
เพราะใจที่หายไป กลับรู้ได้ว่า...เจ็บ..และ..เย็นชา
วันนี้ไม่มี...เธอแล้ว ใจผ่องแพ้วก็ขาดหาย
ความสุขสดใสที่เคยมีมา เจ็บอุราเมื่อ...เธอจากไป
สายลมที่ว่าหนาว ราวกับฟ้าที่มืดฝน
ดั่งพายุที่โหมโรม ฟ้าฟาดฝนมาโดนใจ.....ดวงฤทัย...ใบ..ขาดรอน
เมื่อคืนก็หนาวเหน็บ เจ็บอุราทนไม่ไหว
น้ำตาที่มาจากใจ ก็หล่นไหลมาจากดวงตา
แล้วเราก็นั่งทรุด นอนและมุดหมอนเขียงข้าง
น้ำนองเอ่อล้นดวงตา ร้องคร่ำครวญหาและฟูมฟาย
อีกสักพักมานั่งคิด เราทำผิดอะไรหนักหนา
ทำไมเธอจึงต้องมาจากลา ก็ได้คำตอบว่า.....ไม่รู้จริง... จริง.....
หน้าส่วนตัว
707
5
0
