Prayad
ทุ่งอีสานฝังใจแม้ไกลลับพวยพยับแสงแดดที่แผดเผาฝ่าลมร้อนกลางทุ่งมุ่งหลบเงาเสียงเร่งเร้าจักจั่นรำพันเพลงเธอไล่ควายลงน้ำเมื่อยามเที่ยงแอบมองเมียงเฝ้าพิศพินิจเพ่งงามวงพักตร์ผิวพรรณดั่งจันทร์เพ็งเกือบจะเปล่งวาทีว่าที่รัก ความสัมพันธ์หนุ่มสาวแรกราวรุ่นยังหอมกรุ่นดวงใจคลั่งไคล้หนักใต้ร่มเงาแอบอิงเคยพิงพักยังสลักแต่นั้นนิรันดร์กาลควายวิ่งหายเข้าป่าน้ำตาเล็ดมือใครเช็ดดวงหน้าให้ตาหวานใครพาเที่ยวตามควายแทบวายปราณทรมานหิวหนักเพราะรักนุชจึ่งบทเพลงจักจั่นดั่งวันนั้นร้องรำพันได้ยินไม่สิ้นสุดครวญเพลงรักเย็นๆมาเป็นชุดพอช่วยฉุดชีวิตเป็นนิจไป เกรงแต่เจ้าลืมเลือนเพื่อนชาวทุ่งลืมแควคุ้งควายทุยเคยลุยไล่ลืมสัมพันธ์เก
1696
6
1
หน้าส่วนตัว
